Stracone w ogniu

Prawda obraca się w popiół, ale przeszłość nigdy nie płonie do końca.

W warszawskim mieszkaniu dochodzi do makabrycznej zbrodni. Łazienka spływa krwią, a w otoczeniu ciała ofiary krążą ślady sugerujące przemyślaną i brutalną inscenizację. Gdy do akcji wkracza Anita Bauer – dociekliwa technik kryminalistyki – szybko orientuje się, że ktoś precyzyjnie zacierał tropy. Gdy tuż pod budynkiem wybucha pożar niszczący potencjalne dowody, pojawia się pytanie: czy na Ursynowie grasuje nieuchwytny podpalacz, czy to zimna kalkulacja mordercy?

W tym samym czasie psychotraumatolog Maciej Wajda postanawia rozliczyć się z własnymi demonami. Powracające przebłyski pamięci prowadzą go do wydarzeń sprzed dwudziestu lat. Próbując odtworzyć przebieg nocy, podczas której uciekł z domu, Wajda trafia do miejsca, w którym odkrywa przerażającą prawdę o swojej (rzekomej?) brutalności i wypłynięciu z cienia postaci, które od lat szukają każdego jego śladu.

Co łączy krwawą zbrodnię na warszawskim osiedlu, nocną ucieczkę sprzed dwóch dekad i powrót człowieka, o którym Wajda chciał za wszelką cenę zapomnieć?
Dwie historie. Jeden trawiący żar.

I ogień, w którym ktoś za wszelką cenę próbuje spalić prawdę.

Duszny, trzymający w napięciu kryminał o wypartych winach, pułapkach ludzkiej pamięci i pożarze, który trawi wszystko na swojej drodze.

Bo żaden podpalacz nie zaciera śladów lepiej niż wypierający prawdę umysł.