Als de laatste boot vertrokken is: Wat leven op de Waddeneilanden zo bijzonder maakt

'Het is voorbij. Je tijd op het eiland zit erop. Thuis leek er even zo ver weg. Net als werk, deadlines, rekeningen, stress, school, de was. Het leven was er meer dan goed. Maar nu wacht de terugreis. Je bent opnieuw aan boord gestapt en er is voorlopig geen weg meer terug.'
Iedereen kent het gevoel dat journalist Afke Boven beschrijft aan het begin van Als de laatste boot vertrokken is, behalve de eilanders zelf, voor wie het eilandleven het échte leven is en het vastewalbestaan de uitzondering. Maar hoe ziet dat echte leven eruit? Om een antwoord te geven op die vraag neemt Afke je mee naar het eilandleven, van de zuidelijkste punt van Texel tot aan de kop van Schiermonnikoog. Aan de hand van haar eigen ervaringen en die van anderen – van de eenzame strandjutter en de campingeigenaar tot de burgemeester en de lokale politieagent die zijn buurman op de bon moet slingeren – schetst ze een beeld van hoe er op de Wadden wordt geleefd, gelachen, gewerkt, gerouwd, getrouwd, geruzied en gefeest.
Veilig, vrij, vriendelijk, robuust, weerbarstig en woest: leven op een Waddeneiland betekent leren omgaan met sociale uitdagingen, wat de ene keer hilarische taferelen oplevert (want niets blijft geheim) en de andere keer net zo goed schrijnende situaties met zich mee brengt (want niets blijft geheim). Als de laatste boot vertrokken is biedt de lezer onvergetelijke verhalen van eigen bodem, geschreven door een bevlogen journalist die haar liefde voor de Waddeneilanden en hun unieke bewoners met iedereen wil delen.
'"Op een eiland heb je toch helemaal niets?" Het is misschien wel de meestgestelde vraag die ik krijg. Maar op een eiland heb je niet niets. Je hebt er alles.'